Bien sûr, nous eûmes des orages (Natuurlijk, we hebben onze onweders gekend)
Vingt ans d’amour, c’est l’amour fol (Twintig jaar liefde, dat is gekke liefde)
Mille fois tu pris ton bagage (Duizendmaal heb je je koffers gepakt)
Mille fois je pris mon envol (Duizendmaal heb ik mijn biezen gepakt)
Et chaque meuble se souvient (En ieder meubelstuk herinnert zich)
Dans cette chambre sans berceau (In deze kamer zonder wieg)
Des éclats des vieilles tempêtes (De uitbarstingen van de oude stormen)
Plus rien ne ressemblait à rien (Niets lijkt meer op niets)
Tu avais perdu le goût de l’eau (Je bent de smaak van water vergeten)
Et moi celui de la conquête (En ik die van verovering)
Mais mon amour (Maar mijn geliefde)
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour (Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde)
De l’aube claire jusqu’à la fin du jour (Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag)
Je t’aime encore, tu sais, je t’aime (Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou)
Moi, je sais tous tes sortilèges (Ik, ik ken allang al jouw tovertrucjes)
Tu sais tous mes envoûtements (Jij kent allang al mijn streken)
Tu m’as gardé de pièges en pièges (Jij hebt me voor de valkuilen behoed)
Je t’ai perdue de temps en temps (Ik raakte jou van tijd tot tijd kwijt)
Bien sûr tu pris quelques amants (Natuurlijk had je ook enkele geliefden)
Il fallait bien passer le temps (Om de tijd te verdrijven)
Il faut bien que le corps exulte (Om het lichaam te laten jubelen)
Finalement, finalement (Maar uiteindelijk)
Il nous fallut bien du talent (Hebben wij een groot talent)
Pour être vieux sans être adultes (Om oud te zijn zonder volwassen te zijn)
Oh, mon amour (Oh, mijn geliefde)
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour (Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde)
De l’aube claire jusqu’à la fin du jour (Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag)
Je t’aime encore, tu sais, je t’aime (Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou)
Et plus le temps nous fait cortège (En hoe meer de tijd ons doet voortslepen)
Et plus le temps nous fait tourment (Hoe meer de tijd ons kwelt)
Mais n’est-ce pas le pire piège (Maar is niet de ergste val voor geliefden)
Que vivre en paix pour des amants (Het leven in vrede)
Bien sûr tu pleures un peu moins tôt (Natuurlijk huil je wat minder snel)
Je me déchire un peu plus tard (Ik word niet meer zo snel boos)
Nous protégeons moins nos mystères (We beschermen onze geheimen minder)
On laisse moins faire le hasard (We laten niet meer zoveel over aan het toeval)
On se méfie du fil de l’eau (We vertrouwen een koord van water niet)
Mais c’est toujours la tendre guerre (Maar er is altijd de zoete oorlog)
Oh, mon amour (Oh, mijn geliefde)
Mon doux, mon tendre, mon merveilleux amour (Mijn zachte, mijn tedere, mijn wonderbaarlijke geliefde)
De l’aube claire jusqu’à la fin du jour (Vanaf de heldere dageraad tot aan het einde van de dag)
Je t’aime encore, tu sais, je t’aime (Hou ik nog steeds van jou, je weet, ik hou van jou)
er is een prachtige vertaling van dit sublieme nummer op rijm van Lennaert Nijgh
Liefde van later
Als liefde zoveel jaar kan duren,
dan moet het echt wel liefde zijn,
ondanks de vele kille uren,
de domme fouten en de pijn.
Heel deze kamer om ons heen,
waar ons bed steeds heeft gestaan,
draagt sporen van een fel verleden,
die wilde hartstocht lijkt nu heen,
die zoete razernij vergaan,
de wapens waar we toen mee streden.
Ik houd van jou,
met heel mijn hart en ziel
houd ik van jou.
Langs de zon en maan
tot aan het ochtendblauw,
ik houd nog steeds van jou.
Jij kent nu al mijn slimme streken,
ik ken allang jouw heksenspel.
Ik hoef niet meer om jou te smeken,
jij kent mijn zwakke plaatsen wel.
Soms liet ik jou te lang alleen,
misschien was wat je deed verkeerd,
maar ik had ook wel eens vriendinnen.
We waren jong en niet van steen
en zo hebben we dan toch geleerd:
je kunt toch altijd opnieuw beginnen.
Ik houd van jou…
We hebben zoveel jaar gestreden
tegen elkaar en met elkaar.
Maar rustig leven en tevreden
is voor de liefde een gevaar.
Jij huilt allang niet meer zo snel,
ik laat me niet zo vlug meer gaan,
we houden onze woorden binnen.
Maar al beheersen we het spel
een ding blijft toch altijd bestaan:
de zoete oorlog van het minnen.
Ik houd van jou…
Ik houd nog steeds van jou,
voorgoed van jou.
Er is ook een oudere vertaling van ernst van altena. kan ik niet vinden
En in het Nederlands gezongen door Herman van Veen…
Van Nijgh had de vijfde en zesde regel beter kunnen vertalen als ‘Heel deze kamer om ons heen, waar nooit een wieg heeft mogen staan’. Toch is zijn vertaling vele malen fraaier dan die van Van Altena (’Lied van de oudere minnaars’, gezongen door Robert de Nijs):
Natuurlijk was er soms ook ruzie, jij hebt je koffers vaak gepakt
Vijftien jaar liefde is een illusie, ik heb ook vaak naar lucht gesnakt
En in ons kinderloze huis weet elke stoel en elke kast
Nog van de storm uit vroeger tijden
Dan gooide jij servies aan gruis, dik werd mijn tong, mijn stem onvast
Jij vocht in plaats van te verleiden
Jij bent mijn vrouw, mijn zwakke sterke eindeloze vrouw
Mijn steeds toch weer opnieuw verkozen vrouw
Ik hou van jou mijn vrouw, mijn liefste
Ik ken allang jou heksenstreken, jij kent allang mijn zwarte kunst
En na betoverende weken was ik soms maanden uit jou gunst
Dan nam ik soms een andere vrouw
Je kunt toch als je eenzaam bent niet altijd op je tellen passen
Het lichaam eist zijn deel algauw en ‘t vraagt van beiden veel talent
Om oud te zijn en niet volwassen
Jij bent mijn vrouw, mijn zwakke eindeloze vrouw
Mijn steeds toch weer opnieuw verkozen vrouw
Ik hou van jou mijn vrouw, mijn liefste
Hoe ook de tijd ons komt belagen, wij blijven onze strijd bewust
Is het voor minnaars te verdragen, te leven in volmaakte rust
Natuurlijk huil jij minder gauw ontsteek ik minder gauw in drift
En hebben wij minder geheimen
Maar onze liefde werd niet lauw want liefde zonder krach of kift
En zonder strijd valt niet te rijmen
Jij bent mijn vrouw, mijn zwakke eindeloze vrouw
Mijn steeds toch weer opnieuw verkozen vrouw
Ik hou van jou mijn vrouw, mijn liefste
La chanson des vieux amants en Allemand – Das Lied der alten Liebenden auf Deutsch
(Jacques Brel/© Deutsch D. Kaiser 2002 alias Didier Caesar)
Natürlich hatten wir mal Zunder.
Zwanzig Jahre Liebe ist Leidenschaft.
Tausendmal packst du deinen Plunder,
Tausendmal floh auch ich bei Nacht.
Und jedes Möbelstück weiß wohl
In diesem Zimmer ohne Wiege
Von Blitz und Donner zu erzählen.
Kein Stück sah einem andren gleich,
du konnt(e)st dich nicht mehr ereifern
und ich wollte nicht mehr erobern.
Doch meine Liebe’,
oh süße, zärtliche und schönste Lieb’.
Vom Morgentau bis tief ins Abendblau
lieb ich dich noch, oh ja, ich lieb dich.
Ich kenne alle deine Zauber.
Und du kennst auch mein Liebesgarn.
Du hieltest mich in deinen Fallen,
ich verlor dich von Fall zu Fall.
Du nahmst dir mal einen Geliebten,
Du wolltest keine Zeit verlieren.
Der Körper muss sich ja erfüllen.
Denn schließlich, und erst recht am End’
braucht man Geschick und viel Talent,
um alt zu werden, ohne zu reifen.
Doch meine Liebe’,
oh süße, zärtliche und schönste Lieb’.
Vom Morgentau bis tief ins Abendblau
lieb ich dich noch, oh ja, ich lieb dich.
Je länger uns die Zeit begleitet,
je mehr verdreht sie uns den Kopf.
Doch ist es nicht die schlimmste Falle
Zu fallen in den Einheitstopf.
Natürlich weinst du nicht so geschwind,
und ich zerreiß mich erst am End’.
Wir verschleiern kaum unsere Sünden.
Wir lassen nichts einfach geschehn,
bestimmen mehr den Lauf der Zeit,
immer noch ist’s nur zarte Fehde.
Doch meine Liebe’,
oh süße, zärtliche und schönste Lieb’.
Vom Morgentau bis tief ins Abendblau
lieb ich dich noch, oh ja, ich liebe dich.
Absoluut mee eens, wat betreft de 5e regel. Wist niet dat ook in het Duits vertaald was. Ben wel benieuwd naar de Duitse versie, zal die direct eens gaan beluisteren, mits ik ‘m ergens kan vinden.