“Requiem voor oude woorden”

een requiem voor oude woorden
eerlang, aanstonds en alras,
oude woorden
zoals je ze vroeger wel hoorde
toen soms nog somtijds was

traagzaam gingen zij ten onder
schone frasen van weleer
de vraag rest kunnen wij wel zonder;
alwaar, ofschoon, enzomeer

het buurland bleek een onderkomen
daar raakt geen verbum in vergetelheid
en spreekt men nog zonder te schromen
van deerlijk, fier of appetijt

vooraleer zij zullen sterven
betoon ik hen den laatste eer
en kalk nogmaals uit pure wanhoop
schielijk, puik en guitig
neer